Van slachtoffer naar zelf verantwoordelijk

25 februari 2018
slachtoffer verantwoordelijk gewichtsverlies

Geloof jij dat je zelf verantwoordelijk bent voor jouw leven? Of overkomen situaties jou, heb je redenen (lees: excuses) waarom jij ergens niks aan kunt doen of ligt het aan een ander dat dingen nou eenmaal niet zo gaan zoals jij wilt? In deze blog deel ik een persoonlijk verhaal uit mijn burn-out periode met je waarin ik vooral anderen de schuld gaf van het feit dat het zo slecht ging met me. Tot ik me uiteindelijk realiseerde dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn leven en mijn gezondheid.

 

Durf jij kritisch naar jezelf te kijken of ook jij misschien in de slachtofferrol zit in plaats van dat je verantwoordelijkheid neemt voor jouw eigen leven?

 

39,5 kg en een BMI van 15…

Toen ik deze getallen zag, schrok ik me werkelijk wezenloos. 39,5kg?! Nee! Dat kan niet! Ik had al wel gemerkt dat mijn broeken steeds losser gingen zitten en kreeg reacties van mensen dat ik was afgevallen, maar dat ik zóveel was afgevallen, had ik niet kunnen bedenken. Verschrikkelijk vond ik het.

 

Verdriet en boosheid

Zelf had ik geen weegschaal en ook geen passpiegel. Ik zag mezelf dus altijd tot net onder mijn schouders. Dat mijn gezicht was ingevallen en mijn broeken losser zaten, had ik opgemerkt. Maar dat het zo erg was?! De bewuste dag dat ik bij mijn ouders op de weegschaal stond, had ik net een korte broek aan gedaan en keek ik in de spiegel… Mijn beentjes waren net botjes met een velletje eromheen. Verschrikkelijk! Ik zie er niet uit. Wat werd ik hier verdrietig van.

 

En tegelijkertijd ook woest. Woest op de mensen die mij dit hadden ‘aangedaan’ door me zoveel stress te geven. De situatie vrat letterlijk aan me.

 

Het leek wel of ik van binnenuit werd opgegeten

Het voelde in die periode alsof er iets in me zat wat me van binnenuit op at. Ik kon eten wat ik wilde en bleef maar afvallen. ‘Ik vrat mezelf van binnen op’. Woest over de oneerlijkheid en onrechtvaardigheid die ik ervoer en waar ik me niet direct over uitsprak of actie op ondernam. Ik bleef maar vechten en doorgaan. Hierin hebben mijn koppigheid en doorzettingsvermogen, wat normaal mooie eigenschappen kunnen zijn, me zeker niet geholpen.

 

Ik ben zélf verantwoordelijk

Aangezien het mijn doel is dat ik jou, de lezer van mijn blog, aan wil sporen zelf na te denken en verantwoordelijkheid te nemen, kan ik er nu natuurlijk niet mee wegkomen zelf in de slachtofferrol te gaan zitten. Dit heb ik wel een tijdje gedaan, moet ik bekennen. ‘Zij deden me dit aan, het was allemaal hun schuld, hoe durven ze’.

 

Later realiseerde ik me dat ik zelf verantwoordelijk ben. Oké er zijn stressvolle situaties (die waarschijnlijk ook voor anderen stressvol zouden zijn), maar het is aan mij hoe ik hier mee omga. Ik bepaal wat er gebeurt en welke keuzes ik maak. Dat het dan misschien niet de verstandigste keuzes zijn om te maken, is dan even minder belangrijk.

 

Vertrouw op jezelf! Jij bent de enige die weet wat goed voor jou is. Ook al krijg je nog zoveel goedbedoelde adviezen van dierbaren uit je omgeving, zij weten niet wat jij nodig hebt.

 

Wat zijn je waarden?

Wat kan helpen om keuzes te maken, is te kijken naar je waarden. En waarden kunnen in de loop van je leven veranderen. Wat is voor jou belangrijk op dit moment? Baseer daar je keuze op.

 

Voor mij was de waarde gezondheid doorslaggevend. Ik wist dat als ik door zou gaan op dezelfde manier, ik er volledig aan onderdoor zou gaan. Wat heb ik aan zekerheid en mensen die blij zijn met de verstandige keuze die ik heb gemaakt, als ik zelf ziek en ongelukkig ben?

 

Signaal naar de buitenwereld

Het klinkt misschien raar, maar achteraf gezien is mijn ernstige gewichtsverlies voor mij een signaal geweest naar de buitenwereld: ‘Geloof me nou, het gaat écht niet goed met me, ik kan niet meer!’  Alsof mijn lichaam de boodschap overbracht, die ik verbaal zelf niet over kon brengen… ‘Laat me allemaal met rust!’ Ik heb me lange tijd zo onbegrepen en gepusht gevoeld.  Nu hoefde ik niet meer en mocht ik eindelijk rusten. Mensen hoefden even niks meer van me.

 

Het lichaam maakt eerlijk’ hoor ik mijn docent nog zeggen…

 

En jij?

Betrap jij je er zelf ook wel eens op dat je in de slachtofferrol zit in plaats van dat je zelf verantwoordelijkheid neemt voor jouw leven? Of had je een aha-oops-momentje tijdens het lezen van dit artikel? Wat doe jij als je merkt dat je in de slachtofferrol zit? Deel jouw ervaringen!

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Coline Beijeman

Is gefascineerd door alles wat met het menselijk lichaam, brein, psychologie en gezondheidszorg te maken heeft. Ze neemt jou mee op reis om je te inspireren en je eigen antwoorden te vinden. En actie te ondernemen waar nodig! Doel: Je gezonder en gelukkiger voelen door de voor jou juiste keuzes te kunnen maken. Wees nieuwsgierig, openminded en experimenteer. Laat los wat je denkt te weten en vorm (opnieuw) je mening!